του Alexander Payne
Με τους George Clooney, Shailene Woodley, Amara Miller, Judy Greer, Matthew Lillard
Τα βασικά: Μεγαλο-ιδιοκτήτης γης στη Χαβάη αναγκάζεται να επανασυνδεθεί με τις δύο κόρες του (ετών 10 και 17) όταν ένα ατύχημα αφήνει τη γυναίκα του χωρίς τις αισθήσεις της σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου.
Ο αδερφός μας ο George Clooney: Ο Clooney διαθέτει μια ποιότητα που δε γίνεται να μη θαυμάσεις. Δεν είναι τρομερός ηθοποιός (δεν είναι κακός φυσικά) αλλά ξέρει τόσο να μην αναλώνεται σε ανοησίες, όσο και να διαλέγει πράγματα που του ταιριάζουν. Για παράδειγμα ο Matt King, ο χαρακτήρας που παίζει εδώ, του ταιριάζει γάντι και βγάζει ψυχούλα στην οθόνη. Χωρίς υπερβολές, χωρίς τρομακτικές απαιτήσεις, είναι το βλέμμα του που κερδίζει το στοίχημα. Νιώθεις πως ξέρει τι είναι αυτό για το οποίο σου μιλάει.
Αλλά και γενικότερα, δε μπορείς παρά να χαίρεσαι όταν αυτός ο άνθρωπος τα πάει καλά. Δες τι έχουν κάνει οι ορδές άλλων “σταρ” με τη φήμη τους και το image τους, με ποιο τρόπο το έχουν εκμεταλλευτεί - και δες ο George. Δεν το παίζει σωτήρας ή αυθεντία, δεν μοιάζει ποτέ να παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά (στις τελευταίες Χρυσές Σφαίρες ‘υποκλίθηκε’ σπό σκηνής στα ‘προσόντα’ του Michael Fassbender), αλλά παρόλ’αυτά είναι σοβαρός. Προσπαθεί πάντα οι ταινίες του (είτε οι απλοί ρόλοι του είτε εκείνες που σκηνοθετεί ή/και γράφει) να σημαίνουν κάτι. Δεν τα καταφέρνει πάντα ακριβώς, αλλά ο άνθρωπος αυτός (που κάποτε προσπαθούσε να ξεφύγει από τη στάμπα του ‘τηλεοπτικού’) μάλλον πλέον δε θα σταματήσει ποτέ να είναι από τα πιο πολύτιμα αποκτήματα του Hollywood.
O Μέγας Αλέξανδρος: Είναι μήπως εύκολο ο υπέροχος, Ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης Alexander Payne να μην ξαναλείψει τόσα χρόνια από τη μεγάλη οθόνη; Η ταινίες του είναι η ωραιότερη μείξη συγκίνησης και γέλιου, βαρύτητας και ελαφρότητας -εν ολίγοις, ανθρωπιάς- που θα βρεις πουθενά. Έκανε τον Jack Nicholson άνθρωπο στο “Σχετικά με τον Σμιντ” μιλώντας με ευαισθησία και αλήθεια για το τι σημαίνει να μεγαλώνεις, παρέδωσε ρεσιτάλ κυνικής σάτιρας με το “Election”, και δημιούργησε ένα από τα αγνά αριστουργήματα των ‘00s με το “Πλαγίως”. Από εκείνη την ταινία, έχουν περάσει 7 χρόνια. Μην επαναληφθεί.
Η ταινία: Δε θα επεκταθούμε πολύ πάνω στην εξέλιξη της πλοκής στην ταινία, γιατί είναι μια αληθινή απόλαυση να βλέπεις αυτή την ιστορία να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου από την αρχή ως το τέλος. Όμως θα πούμε αυτό: Θα κλάψεις αρκετά. Και θα γελάσεις πολύ. Συχνά στην ίδια σκηνή. Και δε θα το καταλαβαίνεις καν, γιατί θα είναι τόσο φυσικό.
Μάλιστα, ο τρόπος που είναι δομημένη η ιστορία επιτρέπει για μια καίρια συναισθηματική αποφόρτιση σχετικά νωρίς, σε μια σκηνή στην πισίνα που μοιράζεται ο Matt με τη μεγάλη του κόρη, την Alex. Όλη η ταινία είναι έτσι: Δεν κρατά τίποτα μέσα της, δεν κρύβει τίποτα από εσένα. Δε φοβάσαι να αφεθείς σε αυτήν.
(Μια που την αναφέραμε, να πούμε ότι η Shailene Woodley, που ως τώρα την είχαμε δει μόνο στο κακό νεανικό δράμα “The Secret Life of the American Teenager” είναι η αληθινή αποκάλυψη του φιλμ στο ρόλο της Alex. Για να κλάψεις δε χρειάζεται να κλάψει. Για να σε κάνει να χαμογελάσεις δε χρειάζεται να χαμογελάσει. Φτάνουν οι μικρές αντιδράσεις, οι ματιές, ο τρόπος που αλλάζει η συμπεριφορά της απέναντι στον πατέρα της: Η Woodley κάνει πάρα πολλά, όχι με λίγα αλλά με τα απολύτως απαραίτητα.)
Με τη χαλαρότητα και την γλύκα ενός γιουκαλίλι (σαν αυτά που ντύνουν μουσικά την ταινία) και μπροστά από τα ζωντανεμένα τοπία της παρθένας Χαβάης (από τον διευθυντή φωτογραφίας Φαίδωνα Παπαμιχαήλ), η ιστορία των “Απογόνων” είναι μια ιστορία, βασικά, απογόνων. Καθώς ο Matt προσπαθεί να γίνει αληθινός πατέρας για τις κόρες του, χρονολογείται παράλληλα μια διαδρομή μέσα στην ίδια την (οικογενειακή) ιστορία. Ο Payne ενσωματώνει το οικογενειακό δέντρο των Kings τόσο βαθιά μέσα στην ιστορία του τόπου τους, της Χαβάης, με αποτέλεσμα να νιώθεις πως κάθε κομμάτι γης είναι το ίδιο ζωντανό με έναν από τους φαινομενικά αμέτρητους ξαδέρφους.
Αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί στην καρδιά της αυτή η ταινία είναι μια ιστορία πάνω στην αποδοχή. Στο να κινείσαι μπροστά μαθαίνοντας να αποδέχεσαι λάθη και ατέλειες, μαθαίνοντας δηλαδή να αποδέχεσαι το βάρος της (προσωπικής σου και μη) ιστορίας.
(Κάπως έτσι αγκαλιάζεις και την ταινία παρά τις δικές της ατέλειες, κυριότερα το πώς στην πραγματικότητα δε σε εκπλήσσει ποτέ. Απλά η διαδρομή είναι τόσο όμορφη και γεμάτη αληθινό πάθος, που δε σε νοιάζει.)
Ο Matt King του George Clooney έρχεται να σταθεί δίπλα στον Warren Schmidt του Jack Nicholson και τον Miles Raymond του Paul Giamatti, ως ένας ακόμα ήρωας του Payne συναρπαστικός μέσα από τα ελαττώματά του, που βρίσκει την ευτυχία ανοίγοντας τα μάτια σου σε όσα ήδη έχει. Γι’αυτό και μόνο, οι “Απόγονοι” είναι ένα πραγματικό δώρο.
Ας πάρουμε μικρή γευση στο τι πρόκειται να δούμε :
by Argie , hobbistes.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου