Η ιστορία μιας συνέντευξης για δουλειά...

Συνέντευξη για δουλειά;

Με την ανεργία να καλπάζει αυτόν τον καιρό, οι περισσότεροι νέοι έχουν μπει στη διαδικασία αναζήτησης εργασίας. Αυτό συνεπάγεται πως θα περάσουν και από πολλές συνεντεύξεις  για να βρουν δουλειά... Στο παρακάτω κείμενο μπορεί να βρείτε κάποιες ομοιότητες. Το σίγουρο είναι πως διακωμωδείται η όλη κατάσταση...

Η μέρα της συνέντευξης ξεκινά από το σπίτι όπου αρχίζει η προετοιμασία της εμφάνισης με την μάνα να δίνει τη γνωστή συμβουλή: "Παιδί μου μην βάλεις πάλι τζιν και φαίνεσαι σαν λέτσος. Και να βάλεις το καλό σακάκι και το θαλασσί πουκάμισο που το καλοσιδέρωσα και σου φωτίζει και το πρόσωπο..."  Επειδή δεν γλιτώνεις εύκολα από την Ελληνίδα μάνα, θα τα βάλεις όλα και θα πας, αφού πρώτα φας όλο το πρωινό σου και καρδαμώσεις!

Φεύγεις από το σπίτι, παίρνεις το λεωφορείο και το μετρό και επιτέλους φτάνεις στην  ώρα σου για τη συνέντευξη. Χτυπάς το κουδούνι και σου ανοίγει μια γραμματέας, κάπου στα σαραντοπενήντα, εκεί που η εμμηνόπαυση χτυπάει την πόρτα. Σε κοιτάει με το γυαλί, κλασσικά χαμηλά στην μύτη και άρωμα που σου προκαλεί το γνωστό αίσθημα στα εσωτερικά σου όργανα και σου λέει: " Καθίστε και περιμένετε την σειρά σας" . Και εκεί που προσπαθείς να συνέλθεις από την μυρωδιά, ανακαλύπτεις πως δεν είσαι μόνος αλλά έχεις για παρέα άλλους τρεις... Μία γυναίκα και δυο άντρες.

 Μετά τις χαιρετούρες με τους υπόλοιπους, αρχίζεις και ρίχνεις μια ματιά στον "ανταγωνισμό".   Ξεκινάς από την κυρία και παρατηρείς. Κλασσικό γκομενάκι, μπαμπάτσικο, όχι καλλονή αλλά ούτε και μπάζο, με στενό  άσπρο πουκάμισο με δυο κουμπιά ανοιχτά (όχι τρία να μας πουν τσούλες), στενή μαύρη φούστα ως το γόνατο και κρίκους στα αυτιά, τόσο μεγάλους όσο εκείνους που χρησιμοποιούν στα τσίρκα για να περνάνε τα λιοντάρια από μέσα. Πιάνεις κουβέντα και σου λέει τον πόνο της: "Θέλω πολύ την δουλειά", " Είμαι από επαρχία και ζω με τη μικρότερη αδερφή μου" κτλπ.  Σιγά μαντάμ για ποιούς μας πέρασες; Το "κάνε μια ευχή";

Περνάς στον πρώτο κύριο. Γυμνασμένος, με τσίτα στενό σακάκι και επώνυμο πουκάμισο (εννοείται τσίτα και αυτό). Μαλλί φτιαγμένο με πηλό τόσο όσο να είμαστε ωραίοι , σου κάνει την ερώτηση: "Τι έχεις τελειώσει;" και καπάκι "μεταπτυχιακό;" Εδώ υπάρχουν δυο πιθανότητες. α) έχει καλύτερες σπουδές από εσένα, στο κοπανάει υπεροπτικά και μετά σε λοκάρει  σαν τον τερμινέϊτορ που κοιτά το υποψήφιο θύμα του. β) έχεις καλύτερες σπουδές από αυτόν, λέει ένα μακρόσυρτο "άντεεεε ρεεεε" κα κάνει την πάπια φτιάχνοντας μαλλί και ρούχα...

Συνεχίζεις με τον δέυτερο κύριο. Μαλλί χωρίστρα στην μέση και τζίν ψηλοκάβαλο, με ζώνη και πουκάμισο. Το σακάκι, δυο νούμερα μεγαλύτερο, λες και ήταν σε διαφήμιση από αυτές του "πριν και μετά" έχοντας χάσει είκοσι κιλά. Χέρια στα γόνατα, σαν συνταξιούχος που περιμένει στην ουρά του ΙΚΑ για να εξεταστεί. Δεν βγάζει άχνα, πιθανότατα γιατί προβάρει αυτά  που θα πει ή γιατί η μαμά του του έχει πει να μην μιλάει σε αγνώστους...

 Και μετά από τα πολλά, έρχεται και η σειρά σου. Μπαίνεις μέσα και αντικρύζεις πενηντάρη τύπο με ψυχεδελική γραβάτα και χέρια κίτρινα από το τσιγάρο. Σου λέει να κάτσεις, σαν τον οδοντίατρο προτού σου κάνει σφράγισμα και σε ρωτάει: "ο κύριος τάδε;" Απαντάς με ένα  σκέτο "μάλιστα" και κρατιέσαι να μην πεις: " όχι είμαι αυτός που τον ντουμπλάρει στις επικίνδυνες σκηνές...". Πίνει μια γουλιά, από τον πιθανώς δέκατο καφέ του και μπαίνει κατευθείαν στο ψητό, γιατί ο χρόνος είναι χρήμα και πρέπει να πάρει και τα παιδιά από το σχολείο. Τυπικές ερωτήσεις του στυλ: "Πως βλέπεις το μέλλον σου;" και πριν το καταλάβεις σε ξεπετάει όπως η τσατσά στον οίκο ανοχής, λέγοντας ένα: "θα επικοινωνήσουμε εμείς μαζί σας"

Βγαίνεις, χαιρετάς, λες δεν πήγε και άσχημα και πας για έναν καφέ προκειμένου να φύγει η ένταση της στιγμής. Επιβίωσες από άλλη μια συνέντευξη για δουλειά. Τώρα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να φροντίζεις το κινητό να είναι πάντα φορτισμένο και να έχει πάντα σήμα, γιατί μπορεί να σε πάρουν από την δουλειά και να χάσεις την ευκαιρία άμα δεν απαντήσεις...Όχι τίποτα άλλο, αλλά ποιος τα ξανακάνει όλα αυτά...;

by Greg V., hobbistes.gr